© De Oblaten van Franciscus van Sales | contact

Citaat maart 2014


De tweede Conferentie van Franciscus van Sales gaat over vertrouwen: 'Kan een ziel, die haar eigen onvolmaaktheid kent, wel met groot vertrouwen tot God gaan?' Deze vraag hebben de zusters aan hem voorgelegd. Moet je niet al bijna helemaal volmaakt zijn om God te kunnen naderen? Maakt het besef van je eigen onvolmaaktheid het godsvertrouwen onmogelijk? Het is een lastige kwestie, die Franciscus van Sales in zijn reactie uitvoerig van alle kanten belicht en bespreekt. Het zou misschien voor de hand liggen als er een vermaning kwam, dat je flink aan jezelf moet werken en je diep moet schamen. En dat je pas vooruitgang op de geestelijke weg kunt maken als je er in slaagt om jezelf te vervolmaken. Maar Franciscus pakt het heel anders aan. Hij verandert het perspectief. Zijn advies is: richt je blik niet op jezelf, maar op God.

Het is heel goed om verlegen te zijn met je eigen ellende en onvolmaaktheid. Maar het is verkeerd om het daarbij te laten en er moedeloos van te worden. Je moet je hart weer oppakken, en het in het volste vertrouwen optillen naar God. Het fundament van alle vertrouwen moet namelijk in God liggen, en niet in onszelf. Wij kunnen veranderen, Hij verandert nooit. Wij kunnen zwak zijn en onvolmaakt, of juist sterk en perfect, maar Hij blijft altijd goed en barmhartig. Ik zeg het wel vaker: onze onvolmaaktheid is de troon van Gods barmhartigheid. Naarmate je ellende groter is, moet je vertrouwen dat ook zijn.”

Bekijk ook de foto van de maand