© De Oblaten van Franciscus van Sales | contact

Citaat oktober 2015


De dertiende Conferentie van Franciscus van Sales gaat over de Regel en de geest van de Visitatie. De orde van de Visitatie werd door Franciscus van Sales en Jeanne de Chantal gesticht in 1610, in Annecy. De nieuwe orde was zeker in de begintijd iets bijzonders: in vergelijking met andere instituten voor vrouwelijke religieuzen was de Visitatie open en vrij. Men voelde wel aan dat er een heel eigen geest heerste, maar de vraag was hoe je die het beste onder woorden bracht. Hoe hangen geest en Regel eigenlijk samen? En een nog grotere vraag was: hoe kun je je die geest het beste eigen maken? Franciscus van Sales gaat er uitvoerig op in:

Laten we eens kijken wat de eigen geest van een Regel is. Om dit beter te kunnen begrijpen, geef ik eerst wat voorbeelden van anderen, en daarna keer ik weer naar onze Regel en onze geest terug. Alle Orden en religieuze gemeenschappen kennen één gemeenschappelijke geest. Daarnaast heeft ieder van hen een eigen geest. Het doel wat allen nastreven is de liefde, en de eigen geest moet worden gezocht in datgene wat die liefde belichaamt. Met deze liefde bedoel ik de vereniging van onze ziel met God, en de vereniging met de naaste omwille van de liefde Gods. Dat eerste – de vereniging van onze ziel met God – komt tot stand door de vereniging van onze wil met Gods wil. De vereniging met de naaste komt tot stand door mildheid, een deugd die direct voortkomt uit de liefde. Nu kom ik op die eigen geest en die is voor iedere Orde en gemeenschap heel verschillend. Sommigen verenigingen zich met God en de naaste door middel van de contemplatie. Daarom leven ze in afzondering en eenzaamheid. Het contact met de buitenwereld is uiterst beperkt, en ook hun medebroeders of –zusters zien ze alleen op gezette tijden. De vereniging met de naaste gebeurt door het gebed: ze bidden voor hen tot God. Anderen zoeken ook de vereniging met God en de naaste, maar doen dat vooral door geestelijke activiteiten, zoals studie, preken, biecht horen, etcetera. Om deze vereniging tot stand te kunnen brengen, is contact met de wereld en de naasten onontbeerlijk (…). Weer anderen hebben een strenge, harde geest. Ze verachten de wereld en haar ijdelheid volkomen, en willen dat andere mensen dat ook gaan doen; de harde stugheid van hun habijt en van hun oefeningen helpen hen hierbij. Weer anderen hebben nog weer een andere geest. Je moet eigenlijk altijd goed kijken met welk doel de Orde of gemeenschap begonnen is: daarin zie je de geest vaak terug. Ook in de middelen die zij inzetten om hun doel te bereiken zie je de geest terug. Nogmaals: het gemeenschappelijke doel delen alle Orden en religieuze instituten, maar hier gaat het om het bijzondere eigen doel. Dit eigen doel wordt vaak hartstochtelijk bemind en alles wat er aan bij kan dragen, wordt van harte omhelsd (…). Het bijzondere doel van de Visitatie is naar mijn mening dit: haar geest is die van diepe nederigheid ten opzichte van God en van een grote mildheid ten opzichte van de naaste. Wij hebben minder lichamelijke strengheden; juist daarom moeten we ons toeleggen op de allergrootste zachtzinnigheid. Voor wie geen strenge lichamelijke verstervingen beoefent, is een grotere geestelijke volmaaktheid extra belangrijk, de allereerste monniken wisten dat al. Daarom moet in onze huizen de nederigheid voor God en de zachtheid voor de medemens heersen, ter vervanging van de strengheden in andere huizen. Op zichzelf zijn strengheden niet verkeerd; het zijn zeker ook middelen om tot volmaaktheid te komen, maar voor jullie zijn ze toch niet goed, want in jullie Regel komen ze niet voor."

Uit: de Conferenties van Franciscus van Sales
Bekijk ook de foto van de maand