© De Oblaten van Franciscus van Sales | contact

Die Nuusbrokkies van Namibia van Mei 2017

Dit is zoals 'n droom die voorbij gevlogen is. Maar het was 'n mooie droom geweest, die werkelijkheid geworden is bij de viering van mijn gouden jubileumfeest op 11 Maart in Aranos en op 12 Maart in Witkrans. Daarna ben ik op 19 April naar Nederland gereisd om ook in mijn parochie in Molenschot dit op 23 April te vieren met mijn familie en de Oblaten van Frans van Sales en de parochiegemeenschap. Dit was 'n mooie viering met 'n volle kerk en dit heeft mij goed gedaan. Daarom wil ik nu door deze email U allemaal hartelijk bedanken voor alles wat gedaan is om dit feest zo goed voor te bereiden en te laten slagen... De prachtige uitnodigingskaarten, de feestversierings in de kerk, het mooie koor en het gedachtenisprentje, de organizering van de zaal voor de receptie en feestmaaltijd, de koeverten met goede wensen en grote bijdrage voor het goede doel in Namibia, jullie hartelijkheid... voor dit alles: Baie, Baie dankie voor alles en iedereen.

Op zaterdag 29 April hebben we nog 'n gouden feest gevierd van mijn jonger zuster Jeanne en Ad van Gils. Zij zijn met de open koets in 'n open rijtuig naar de kerk gereden. Het hele dorp Landhorst deed mee met de viering en de Fanfare kwam 'n extra serenade brengen voor het feestelijke paar. Dat feest was tegelijkertijd ook de tijd om afscheid van mijn familie te nemen. Op 2 Mei ben ik naar Amsterdam gebracht voor 'n nachtvlucht over Angola naar Windhoek... maar die vlucht werd gekanseleerd en om een uur in de nacht werden we ingeschreven in het Ibis Hotel in Amsterdam... ik had kamer 3015.

De andere dag breakfast in het hotel en weer terug naar het vliegveld. We werden ingeboekt voor Johannesburg op 3 Mei rond twaalf uur in de middag. Rond middernacht was de aankomst in Johannesburg en we werden weer naar 'n hotel gereden, waar we 'n paar uren konden gaan slapen... want ons vliegtuig zou om 06.40 in de morgen uit Johannesburg vertrekken naar Windhoek. Gelukkig had ik bericht kunnen sturen, zodat mijn auto in Windhoek gereed stond om mij te komen afhalen. Maar daar hoorden we dat onze koffers nog niet waren aangekomen. Dat duurde toen natuurlijk wel 'n extra uurtje, zodat alle passagiers het adres konden afgeven waar hun koffer na toegebracht zal moeten worden. Ik heb mijn adres in Aranos opgegeven, zodat ze dit op Cambridge komen afgeven of bij het postkantoor in Aranos. Mijn persoonlijke bagage had ik alles in mijn handkoffer, maar de voetbaljerseys en kinderspeelgoed en 'n mooie schildering van mijzelf door Jesse geschilderd, die zitten alles in mijn koffer. Maar de service van de KLM is groot en zij hebben alle onkostes van de hotels betaald en zij zullen zorgen dat ook de koffers weer hun eindbestemming zullen bereiken.

Ik ben dezelfde dag nog naar huis gereden, na eerst natuurlijk 'n kopje koffie bij de medebroeders in Windhoek en in Rehoboth. Toen ben ik juist 100 km verder bij Kalkrand en toen denk ik daaraan, dat mijn tas met tjekboeken en sleutels in Rehoboth afgegeven is voor mijn vertrek naar Nederland. Dus toch nog gauw even terug naar Rehoboth en 'n extra 200 km bij die 400 km. Maar ik was mooi voor het donker thuis in Cambridge.

Toen ik in Cambridge kwam was alleen de familie van mijn voorman daar. De kinderen zijn op 27 April op vakantie gegaan en dit zal tot 30 Mei gaan duren. Dit wordt nu dus 'n rustige tijd.

Morgen om negen uur is daar in Aranos 'n bruidspaar. Verleden maand had ik hen al voorbereid en deze namiddag hebben we de meeste papieren al ingevuld. Wij trouwen hen voor de Staat en voor de kerk en daarom hebben we ook nogal 'n paar papieren om in te vullen.

De dodenherdenking op 4 Mei in Holland heb ik gister op de televisie kunnen zien. Dit spreekt altijd weer aan en toch leren we het oorlog voeren niet af.

Hartelijke groeten en weer totziens bij de Nuusbrokkies van Junie.

P. Martin